Een onverwachte wending
Februari 2026
Voor ik mijn avontuurtje ga delen wil ik vast vertellen dat het goed afloopt. Ik heb bloedarmoede en daar krijg ik ijzertabletten voor. Of zoals iemand zei: Goed spul die staalpillen. Nu zie ik voor me dat ik over een paar maanden super sterk ben en dat ik onderweg alle mannen die ik tegenkom in de houdgreep neem. Gewoon omdat ik dat kan, maar ik dwaal af. Terug naar mijn avontuurtje.
Op een dinsdagavond toevallig was het de verjaardag van mijn blinde beste vriendin gingen mijn man en ik naar de voorstelling Dial M for Murder met Komt het zien. Met Caroline de Bruijn en Erik de Vogel in de hoofdrol als Margot en Tony. Ik kijk sinds mijn tiende Goede tijden slechte tijden. Dus ik ben opgegroeid met Erik en Caroline als Ludo en Janine. Ik was dan ook heel blij dat ik kaartjes op de eerste rij had bemachtigd. Want ik geef toe ik was best een beetje starstruck.
Tijdens de meet en feel was ik helemaal aan het zwijmelen bij de mooie kleding en de ouderwetse telefoon met draaischijf en hoorn aan een snoer. Mijn ouders hadden er ooit ook zo een in het oranje. Daarna gingen we de zaal in en kwamen de acteurs op het toneel en stelden zichzelf voor zodat wij hun stemmen leerden herkennen om het stuk beter te kunnen volgen. Ik vond het zo leuk en was zo benieuwd.
Het toneelstuk begon. Door de ogen van blindentolk Priscilla zag ik alles voor me. Ik zat er gelijk helemaal in. Opeens kreeg ik het heel warm en ik had het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Ik probeerde rustig te ademen. Ik was me er bewust van dat dit geen handige plek was om niet lekker te worden en ik wilde graag weten hoe het stuk zou aflopen. Helaas voelde ik me steeds slechter en ik fluisterde dit tegen mijn man. Mijn man zei dat we zo onopvallend mogelijk naar buiten zouden gaan. Dat vond ik een goed idee. We wilden niemand storen. Ik werd wakker op de grond en ik vroeg me verbaasd af wat ik daar nou deed. Ik dacht dat het pauze was, maar vond het zo suf van mezelf dat ik op de grond was gaan liggen. Wat ik daarna weer weet is dat ik buiten de zaal op een bankje zat met en glas water en mijn man naast me. Mijn man vertelde dat ik twee keer was flauwgevallen en dat ze de voorstelling even stil hadden gelegd. Dat moest ik even verwerken en het drong ook niet echt door. Ik had moeite met de mensen om me heen te herkennen en voelde me zo raar en heel rustig. Ik vroeg of ik de voorstelling nog af mocht kijken omdat ik wilde weten hoe het af zou lopen. Dat mocht een andere keer. Het ging wat beter en mijn man en ik gingen naar huis.
Onderweg voelde ik me nog steeds heel raar en duizelig. We besloten de huisartsenpost te bellen. We konden gelijk komen. Onderweg wilde ik iets opzoeken op mijn telefoon en ik riep steeds tegen Siri: Bel Marjolein. Mijn man vroeg zich af wat ik aan het doen was en ik zelf ook. Ik vermoed nu dat ik op dat moment nog een beetje met mijn hoofd bij het stuk zat. Dial M for Marjolein in dit geval.
Bij de huisartsenpost werd er gelijk een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er gelukkig goed uit. Omdat dat niet alles zegt en het belangrijk is om meer onderzoeken te doen kwam de ambulance en bracht me naar de hartbewaking in het ziekenhuis. Mijn man reed hier in onze auto naartoe. De ambulanceverpleegkundige en chauffeur waren heel aardig en vertelden me alles wat er ging gebeuren. Ze vroegen of ik wist hoe een ambulance eruit zag en omschreven het voor mij. Het was een heel mooie ambulance. Lachend zei ik dat ik verwacht had met een limousine vervoerd te worden. Ze zeiden lachend: We zeiden dat dit een ambulance was, maar in werkelijkheid is het een limousine. Helemaal van goud. Gelukkig maar deze blinde diva reist graag in stijl. Ook omschreven de mannen hoe ze eruit zagen. Ontzettend knap en met heel mooi haar. Kaal dus. Ik lachte en zei dat ik niet had verwacht alsnog een leuke voorstelling mee te maken die avond. Ze vertelden dat ze naast hun werk op de ambulance pardon limo te boeken zijn als cabaretduo.
Na deze vrolijke rit werd ik op een brancard door het ziekenhuis gereden. Onderweg vertelden de mannen waar we langskwamen en kwamen we aan op de eerste hartbewaking. Hier waren de mensen ook heel lief.
Ik werd op een heerlijk bed gelegd. Tegen de mensen die me die nacht kwamen onderzoeken zei ik: Hoi ik ben Marjolein en ik ben stekeblind. Ik heb twee kunstogen waarvan een met regenboogkleuren. Niet dat jullie je gaan afvragen wat voor raar medisch verschijnsel dat nou weer is. Gelukkig kon iedereen er om lachen en was het ijs gebroken. Het was zo fijn dat me steeds rustig werd uitgelegd wat er ging gebeuren. Daardoor was ik niet bang. Ik moest de nacht blijven. Omdat de eerste uitslagen goed waren zei ik tegen mijn man dat hij wel naar huis mocht. Voor het geval onze tieners wakker zouden worden en de honden moesten er ook nog uit. Dat deed hij en hij hield zijn telefoon in de buurt.
Er werden meerdere hartfilmpjes gemaakt en een longfoto. Ook werd er meerdere keren bloed geprikt. Dus ik werkte gelijk aan mijn prikangst. Tot mijn teleurstelling heb ik geen blauw bloed. Dus mocht ik al van adel zijn dan kan ik dat niet bewijzen. Tussen de onderzoeken door luisterde ik naar Paul en vrienden op mijn telefoon en sliep ik soms even.
Na een lekker ontbijt mocht ik die ochtend naar huis. Alles zag er gelukkig goed uit. Ik heb bloedarmoede en dat ging de huisarts in de gaten houden. Terwijl ik op mijn man wachtte belde ik wat mensen onder wie mijn collega. Ik zei dat we door het hartfilmpje nu wel weten dat ik een heel mooi hart heb. Lachend zei ze: Dat wisten we al, maar fijn dat dit nu ook op een film staat. Mijn hart wilde ook wel eens een hoofdrol. Dat snap ik wel. Het is toch mijn hart.
Nadat onze tieners van de eerste schrik waren bekomen vond mijn dochter het jammer dat ze het ambulanceritje heeft gemist. Ze heeft net haar rijbewijs en kan heel hard rijden als het moet. En ze heeft niet de botsauto kwaliteiten van haar moeder. Mijn zoon zei: In het stuk wil Tony zijn vrouw Margot vermoorden. Je hebt je gewoon heel goed ingeleefd mam.
In het theater hebben ze allemaal heel erg meegeleefd. Zo lief. Hoe het toneelstuk afloopt ga ik nog ontdekken. Zelf ga ik voor en ze leeft nog lang en gelukkig. Een miljoen bedankjes voor dit mooie leven.
Marjolein
Museum Speelklok
Januari 2026
Voor de feestelijke 25e aflevering van “Leef je uit! De podcast voor eindeloos plezier”, mocht ik mijn dochter interviewen. Ik vroeg haar wat voor een uitje ze leuk vond om samen met mij te gaan doen. Fenna ging op onderzoek uit op internet. Ook mijn moeder dacht mee. Zij was een keer bij Museum Speelklok in Utrecht geweest en stelde dit voor. Ze had het toen zo leuk gevonden.
Fenna was gelijk enthousiast omdat ik dan van alles kon horen. Op de dag van ons bezoek aan Museum Speelklok begon ons uitje al in de trein naar Utrecht. Lekkere broodjes en drinken mee en chips. Bij Museum Speelklok werden we hartelijk ontvangen. We kregen een uitgebreide rondleiding van gids Axel. Hij vertelde de verhalen bij de speeldoosjes, pianola’s, speelklokken en draaiorgels en liet de prachtigste melodieën horen. Van de schattige muziekdoosjes tot enorme draaiorgels. Ik werd er helemaal blij van en ook een beetje nostalgisch. Ik zag voor me hoe ik als klein meisje van mijn moeder een muntje in het bakje van de draaiorgelman mocht gooien in de stad en hoe ik thuis op mijn kamer voorzichtig mijn sieradendoosje open deed. Dan klonk er ook zo’n lief liedje en draaide een piepkleine ballerina rondjes voor de spiegel. Magisch vond ik dat.
Nu stond ik hier in Museum Speelklok samen met mijn dochter te luisteren naar Axel’s verhalen en de mooie muziek. Het blijft magisch voor mij. Ik mocht de boekjes voelen die in de draaiorgel gaan en waar in een taal van gaatjes de muziek op staan. Ook waren er voelplaten van draaiorgels en mocht ik een Speelklok voelen en nog veel meer.
We maakten een muzikale reis door de tijd. Met melodieën uit pianola’s die mensen in vroeger tijden hebben ingespeeld. En van heel oude speelklokken en muziekdoosjes tot Europapa van Joost Klein op het draaiorgel en Ik ben verliefd Shala lie shala la van Sieneke.
Ook mochten we zelf aan het rad van een klein draaiorgel draaien. Dat viel nog niet mee met mijn kleine handjes. Wat was ik trots op mijn draaiorgelversie van Alle eendjes zwemmen in het water. Het leukst vond ik het konijntje in de kool. Fenna vond die er een beetje eng uit zien. Ze stelde zich voor hoe dat konijntje ’s nachts ineens begint te spelen en uit de kool komt. Fenna’s favoriet was zoals zij het omschreef de geestpiano. Hoe dat klinkt hoor je in de aflevering.
Museum Speelklok is een aanrader. We hebben genoten en ons helemaal uit geleefd. En met dank aan gids Axel zag ik alles voor me.
Marjolein